Paradigma "nikad ne vjeruj, uvijek provjeri" mijenja način na koji organizacije pristupaju mrežnoj sigurnosti.
Zero Trust nije produkt koji se kupi — to je arhitekturalni pristup koji pretpostavlja da nijedna osoba, uređaj ili segment mreže nije automatski pouzdan, bez obzira na to nalazi li se unutar ili izvan korporativne mreže.
Tradicionalni sigurnosni model oslanjao se na čvrstu odbranu oko mreže — jednom kad ste unutra, smatrani ste pouzdanim. Rad na daljinu, cloud servisi i lični uređaji zaposlenika su taj perimetar praktično izbrisali, pa napadač koji ukrade samo jedne pristupne podatke može se slobodno kretati kroz cijeli sistem.
Principi Zero Trust arhitekture
Tri osnovna principa su: eksplicitna verifikacija (uvijek autentificiraj i autorizuj), minimalne privilegije (ogranič pristup na minimum neophodan za posao) i pretpostavka proboja (dizajniraj sisteme kao da je napadač već unutar mreže).
Uvođenje Zero Trust modela ne dešava se preko noći, ali svaki korak — od višefaktorske autentikacije do mikrosegmentacije mreže — značajno smanjuje površinu napada i ograničava štetu u slučaju da neki nalog ipak bude kompromitovan.